Oudere ‘veelzitter’ slachtoffer onwetendheid

Ouderen zitten veel.  En met het verstrijken der jaren nemen lichamelijke klachten toe. Lage rugklachten door langdurig (vaak fout)  zitten. Jeuk aan het zitvlak verergert vaak via pijn tot wonden en zelfs afsterven van de huid! (doorzitten/decubitus). Maar al te vaak wordt het bestaande meubilair opgevuld met kussentjes om maar meer steun te hebben. Traagschuim kussentjes bijvoorbeeld werken drukverlagend en helpen bij het verminderen van druk op de billen door de schuifkrachten op het foute meubilair. Maar….. dit is slechts symptoom-bestrijding! Want men bedenkt zich eenvoudigweg niet dat de stoel die vroeger prima dienst deed nu echt niet meer voldoet.

Dus luidt het devies: een nieuwe fauteuil. Op naar de winkel! Maar hier wordt het verhaal pas echt schrijnend; de reguliere meubelindustrie heeft geen flauw idee waar de stoel voor grootmoeder aan moet voldoen! Echt ergonomisch zitcomfort kent de verkoper op de meubelboulevard meestal niet. De afdeling marketing overigens wel. Zodat grootmoeder in de stellige overtuiging verkeert zich een excellent, medisch verantwoord product toe te eigenen op het moment dat zij haar handtekening zet onder een verkoop-overeenkomst van zo’n 3000 euro. “Die dure is beter voor u, mevrouw!”

Wanneer mevrouw een halfjaar later toch weer met kussentjes op haar nieuwe stoel zit om de pijn zoveel mogelijk te onderdrukken, ligt dat volgens alle betrokkenen natuurlijk niet aan de fauteuil. “Want dat is een hele dure van de Firma PIEP. En die leveren speciaal voor ouderen.”  Een wonderlijk psychologisch fenomeen; iets dat we duur betalen, scoort beter op de tevredenheidsmeter. Dus het lichaam krijgt de schuld, zitten met pijn lijkt niet te voorkomen..

Ouderen met een medische indicatie (de hele dag op je billen zitten is dat wat mij betreft al!) konden tot 2009 nog een beroep doen op de zorgverzekeraar en kregen dan een ‘adequate’ stoel in gratis bruikleen verstrekt door de zorgverzekeraar.

De verwachting was dat de leveranciers van dit betere meubilair zich wel richting de markt zou gaan begeven, maar deze ‘revalidatiehulpmiddelenleveranciers’ hebben als primaire taak het leveren aan zorgverzekerden in opdracht van de zorgverzekeringen en zijn bovendien vaak generalist dus niet specialist. Dus niet het verwachtte aantal winkels met goed meubilair in het land. De stoelenmarkt voor ouderen wordt zo niet bepaald door zorgverleners gedomineerd.

Mijn stelling: Veelzitters in Nederland zitten door onwetendheid van zichzelf, zorgverleners, en niet in de laatste plaats verkooporganisaties onnodig op blaren!

Door ondernemingen zoals de onze (zei de gek) komt daar op termijn vast landelijk verbetering in, maar momenteel bestaat er nog teveel onnodig leed op het ouderen-zitvlak.

Comments are closed.