Sta-op-stoel eruit; aangepaste stoel erin

Vandaag sprak ik weer een zorgverzekerde die al een maand of wat doende is een adequate stoel door haar zorgverzekeraar verstrekt te krijgen. Noem haar even Mevrouw Jansen.

Ze leidt een bestaan dat zich, gevolge een beroerte, voornamelijk zittend afspeelt. Volgens de adviserend ergotherapeut heeft zij een rugleuning nodig die haar goed rechtop houdt en bovendien vindt Mevrouw Jansen beter comfort wanneer haar verlamde arm gedragen wordt door een meebewegende armlegger/goot; een hemiplegie-armlegger.

Hemiplegie-goot nodig? Stoel van de zorgverzekering.

Hemiplegie-goot nodig? Stoel van de zorgverzekering.

Tot 2009 waren ouderdomsklachten zoals moeilijk vanaf een (hoge) stoel opstaan al voldoende indicatie voor verstrekking van een adequaat hulpmiddel. Maar sindsdien moet het om een  ’aan functiebeperking aangepaste stoel’  gaan.

Je zult het niemand met zoveel woorden horen zeggen; maar heel kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat men, inzake de sta-op-stoel, de ouderen van een groot deel van de (chronisch) gehandicapten heeft gescheiden. “Want wie ouder wordt, had kunnen voorzien dat er een beroep op hulpmiddelen gedaan zal moeten worden..”

Dat is allemaal goed verdedigbaar. Er ligt zelfs een uitspraak van de Hoge Raad die de Minister Klink vs de Raad van Chronisch Gehandicapten in het gelijk stelde. Maar de uitvoering van de wet leidt tot veel onduidelijkheid. En dat is heel vervelend voor mensen als Mevrouw Jansen die onnodig lang moest soebatten om haar gelijk te krijgen.

En dan was zij nog zo slim een goede ergotherapeut te raadplegen.


Comments are closed.